Nerden başlamalı, nasıl anlatmalı bilemiyorum, uzun zamandır yazıp yazıp siliyorum. Sözsüz yazılarım da yok şimdilerde. Nerelerdeydim anlatsam diyorum ama var olduğum bir yer de yok ki…
Bilirsin, bir kez birikti mi dökülmeli sözler kalemin ucundan kağıda.
Belki de rüzgar… Ya da yağmur… Yağmur yağdı mı dünya netleşir, görülemeyenler görünür olur. Birkaç dakika yaz yağmuru sanki bir çeşit ‘an’lık ermişlik hali… Bilemiyorum.

Rüzgar dudaklarıma…
İki damla yağmur vurdu.
Bir çocuk aşkı ki
Koca insanlar böyle sevmemiştir.

O kısacık ‘an’ da kendi sevdama şaşıyorum. Nasıl onca zamana rağmen hala bu kadar büyük kalabildiğine …

Farkında mısın bilmem, bana bir haller oldu sen gittiğinden beri. Sensizlik dünya güzeli koca bir dalga sanki. Kıyılara çarpıyor bedenimi, hırçın…. Soluksuz kalıyorum. Ait olmadığım yeni bir dünyada yaşamaya çalışıyorum. Ama biliyorum ki denize dönmeliyim. Yaşamanın başka yolu yok. Deniz sensin. Seni özlüyorum.

Uykudan uyanıyorum aniden gece yarıları. Yanımdasın sanıyorum ama yok. İstanbul var sadece ama o da yasıma ortak sanki. Güzelliği eski bir anı gibi.

O da mı soğudu dersin kendinden, o günleri düşünüp de benim gibi? Kolay vazgeçmezdim aslında ne İstanbul’dan ne de senden. Senden hala da vazgeçemiyorum ya…

Ama sensizlik… Ondan da vazgeçebileceğim günleri bekliyorum. Ya da onun artık benden vazgeçeceği.

Yanardağlar gibi ‘adın’a yaraşır yakıyor aşkın. Seni seviyorum.

EMEĞİNE SAĞLIK

thanksss

süper kanki

saol askimo